Random Thoughts

Σ’ευχαριστώ…

Έτσι όπως κοιμάσαι δίπλα μου, και νομίζεις ότι κοιμάμαι κι εγώ (που δεν χωράω με την κοιλιά μου πουθενά,που δεν βολεύομαι και στριφογυρίζω, που με ενοχλούν όλα και ζεσταινομαι ενώ ταυτόχρονα κρυώνω) αποφασίζω να ακουμπήσω την πλάτη σου με το σώμα μου για να νανουριστω… Το συνηθίζω γιατί με παρασέρνεις στην γλυκειά σου αύρα και τη μαγική σου ενέργεια…στον βαθυ σου ύπνο και την ρυθμική σου ανάσα. Και όχι μόνο δε με πιάνει ο ύπνος αυτή τη φορά, αλλά ξαγρυπνώ. Γιατί συγκινούμαι. Σπουδαία τα λάχανα, θα πεις, με τόσες ορμόνες στο φουλ, αλλά εγώ ξέρω ότι είναι από το κύμα ευγνωμοσύνης που μόλις με διαπέρασε ως το κόκκαλο. Για οσες φορές μου άνοιξες, τρέχοντας με το πονεμένο ποδι, μια σακούλα, αρωματική για να μου μειώσεις την αηδία, για να αφήσω την ρουκέτα μου! Για όση ώρα με χαιδευες στην πλάτη περιμένοντας να ηρεμήσω. Για τα μαλλιά που μου κρατούσες να μην τα λερωσω. Για το αστραπιαίο μάζεμα της βρωμοσακουλας, σα να μην έγινε ούτε γάτα ούτε ζημιά. Για το όλο ανησυχία βλέμμα σου και τα παρηγορα λόγια σου καθώς εγώ ξεσπουσα σε κλάματα, γονατιστη στο πάτωμα,καμωμενη από τον εκατομμυριοστο εμετό. Για την συμπαράσταση στις 5 το πρωί στο καθιερωμένο μου κλάμα και μονόλογο ανησυχίας και φοβίας. Για τον τραχανά και το πεπονακι που πρώτη φορά με αγωνία έφτιαξες για να βοηθήσεις το στομάχι μου. Για το λαδάκι που απλωνες (και απλώνεις!) με ευλάβεια στην κοιλουμπα που μεγάλωνε (και μεγαλώνει!). Για τις φορές που τα παρατησες όλα επειδή το παιδί μας κλώτσησε, παρόλο που σε κοροιδευε (κι ακόμα το κάνει!)και με το που ακουμπάς το χέρι σου ηρεμεί! Για τις φορές που το τσακωσες,όμως,κι έσκασες γλυκό χαμόγελο και φιλησες την κοιλιά μας ικανοποιημένος. Για την ανησυχία σου για τη διατροφή μας και το βλέμμα αγωνίας κάθε φορά που δαγκωνα γλυκό. Κι ας νευριαζα (νευριαζω!)ξέρω πως είναι για το καλό μας! Ταυτόχρονα,για την συμπαράσταση στις ορέξεις μου για junkιά!! Για τα αμέτρητα πλυντήρια που έβαλες και τις δουλειες σπιτιού που έκανες όσο εγώ κατερρεα. Για το οτι θες εσυ να πλύνεις τα πρώτα του ρούχα! Για την ευκολία σου στο τι θα φαμε σήμερα και την ανοχή σου στο μέτριο μαγείρεμα μου λόγω της περίεργης φάσης μου!Για την ανησυχία σου όταν πρόκειται να βγω έξω,να μπω στο μετρό ή το λεωφορείο. Για το οτι είσαι παντα δίπλα μου στον γιατρό σε καθε ραντεβού. Και στη ζωή. Και σε αυτο το κρεβάτι αυτή τη στιγμή. Για το μυαλό σου και την καρδια σου που ξέρω ότι είναι πάντα συντροφιά μου. Γιατί όταν ανοίγει η πόρτα και μπαίνεις σπίτι από την δουλειά είναι πια όλα στη θέση τους για μένα. Εσύ κοντά μου και το παιδάκι μας ανάμεσά μας… Σε λίγο καιρό θα το κρατάμε μαζί αγκαλιά. Μαζί το φτιάξαμε. Μαζί θα το απολαύσουμε. Σ’ευχαριστώ συνταξιδιώτη μου για την φροντίδα,την υπομονή, την συντροφιά και την όλη σου ύπαρξη σε αυτό μας το μοναδικό ταξίδι… Σε λατρεύω! Μπαμπά μας….

💝💝💝

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s